კმაყოფილება
შემოდგომის თბილი საღამოა. ჩაქვში, სასტუმრო დრიმლენდ ოაზისის მეექვსე სართულის აივანზე ვზივარ და ზღვას ვაყურადებ. "ზღვა ისე იყო მშვიდი და წყნარი, რომ აღარც მახსოვს იყო თუ არა". მისტიკურ შუქიანი მთვარე ლამპიონივით კიდია ცაზე. ვარსკვლავები არ ჩანან. საქმეებს მოვრჩი, მშვიდად ვარ. არაფერი მადარდებს, გემრიელად ვივახშმე, ვიბანავე და სასტუმროს ქათქათა თეთრ ხალათში გავეხვიე. რა სასიამოვნოა აქ და ახლა ცხოვრებით ტკბობა! კმაყოფილი ვარ, სრული სისავსით განვიცდი მოახლოებულ 42 წელს! ჩემი თავით ბედნიერი ვარ და განა ბრიყვი, რომ უსასრულო თვითგანცხრომაში ჩავიძირო?! არა და არა! მაგრამ დგება მომენტი, როდესაც საკუთარ თავს ვანებივრებ და დღეს სწორედ ასეთი დღეა! მიზეზი? უამრავი, ჩამოთვლა შორს წამიყვანს, ამიტომ მოკლედ ვიტყვი. ვიმსახურებ საკუთარი თავით კმაყოფილებას, ვიმსახურებ ჩემს ირგვლივ აკუმულირებულ სიყვარულს და პატივისცემას, ახდენილ ოცნებებს და სიცოცხლის ხალისს. საკუთარ თავს და მიღწევებს არ ვადარებ სხვებისას, არავის ვეტოლები, არ მშურს სხვების, მიზნად არ მაქვს აი, იმას რომ აქვს მეც ისეთი მ...